Μια εικόνα, 335 λέξεις
Γιάννης Κουκουλάς
Εφ.Συν., 13/7/2025
Χρόνια τώρα ο Τάσος Ζαφειριάδης δημιουργεί κόμικς και γράφει ιστορίες («Ξημέρωσε ο Θεός τη Μέρα», «Γρα-Γρου», «Ψηφιδωτό», «Το Πτώμα», «Intra Muros», «Χαρακώματα» κ.ά.). Γράφει όμως και μικρά βιβλιαράκια στις (δικές του) εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Εικοστού Αιώνα από το 2008. Κάποια εξ αυτών περιέχουν χιουμοριστικά ποιήματα που φλερτάρουν με την παρωδία της ντεμέκ βαριάς κουλτούρας στα οποία ο Ζαφειριάδης πειραματίζεται με τη γλώσσα δοκιμάζοντας τα όριά της και χρησιμοποιώντας εμπνευσμένα ψευδώνυμα, όπως Χάρης Αλεξίου («Προκάτ», «Iskembe Corbasi», «Τα Θερινά», «Νεωτερισμοί»), Ezra Heinz («Από τη Διαχείριση», «Εδώδιμα-Αποικιακά»), Μαρίνα Φλοίσβου-Αλίμου («Τα Λιανοτράγουδα των Ζωντανών Νεκρών») κ.ά. Ηρθε όμως η στιγμή να κυκλοφορήσει και τα πρώτα του «κανονικά» ποιήματα, όπως μου τα περιέγραψε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Με τίτλο «Ο Μάγος Αλκαζάρ» από τις εκδόσεις Το Ροδακιό, τα «κανονικά» ποιήματα του Τάσου Ζαφειριάδη είναι απολαυστικά όσο και τα υπόλοιπα έργα του!
«ίσως κι ένα ακόμα
ΔΙΚΗΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΒΟ ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΟ 41ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Ποια ελιά του Πλάτωνα;
Ποιος πλάτανος του Ιπποκράτη;
Ή του Αλή Πασά;
Ποια καστανιά της Αννας Φρανκ;
Και ποια μηλιά του Νεύτωνα ή του Βιζυηνού;
Μη μου μιλάτε εμένα για όλα αυτά
τα δήθεν θρυλικά
Εμείς είχαμε το στραβό πεύκο
Στο δημοτικό μας στην Ικτίνου
Το δέντρο μας το στραβό
Πού έγερνε αποπάνω μας να μας δώσει τα κλαδιά του
Και να παίξει μαζί μας
Πού πάνω απ’ την καμπούρα του παίζαμε βόλεϊ
Ή αποκάτω της έμπαιναν τα γκολ
Τέρμα αδιαπραγμάτευτο στο ποδόσφαιρο
Μονόζυγο απ’ τα κλαδιά του οι πιο ψηλοί
Στα ριζά του πλοίο με πειρατές
Ή καταφύγιο απ’ τη λάβα στο έδαφος
Κάθε λογής περιπέτεια εκεί
Οι μπασκέτες δίπλα αδιάφορες σχεδόν
Δεν καταλαβαίνετε εσείς
Πόσες οι μορφές
Πόσο παιχνίδι
Πώς το πεύκο να μην κουραστεί
Εσχάτως το είδα ν’ ακουμπά σε μπαστουνάκι
Αλλά ίδιο όπως το θυμόμουν
Πόσοι θα το θυμούνται
Τώρα που κόπηκε
Αιωνία η μνήμη!
Σε χρόνους σαράντα, κάποιοι
σαραντακάτι πενηντακάτι
Κι ίσως πιο μετά, με μπαστουνάκι όπως αυτό στο δέντρο
Οι τελευταίοι που θα το θυμούνται
Ισως ένα πρωί μελαγχολήσουν
για όλο το χαμένο παιχνίδι»